კაფეში მეზობელ მაგიდასთან ვიღაც ელექტრიკოსს ეძებდა. დარკოს გაუელვა: იქნებ ის ელექტრიკოსიც სწორედ ამ კაფეში ზის? ## დარკო ბანოვიჩი და EchoBlink: იდეა, რომელიც თორმეტი წელი უჯრაში იდო ყველაფერი ჩვეულებრივ კაფეში დაიწყო. დარკო ბანოვიჩი იხსენებს, რომ მეზობელ მაგიდასთან ვიღაც ელექტრიკოსს ეძებდა. დარკოს თავში ერთი აზრი გაჩნდა: იქნებ ის ელექტრიკოსი სწორედ აქ, ამავე კაფეში ზის? აქედან დაიბადა ის, რასაც თვითონ „ციფრულ აურას“ ეძახის. ყველა ადამიანს აქვს ცნობების პატარა ღრუბელი, რისი გაზიარებაც თვითონ სურს: რას აკეთებს, რას ეძებს, რა აინტერესებს. ტელეფონი ამ ღრუბელს გარშემო მყოფებს აუწყებს. დარკოს ეს იდეა ფანტასტიკური ეჩვენა, თითქმის ტელეპათიასავით. დარკო 57 წლისაა და ხორვატიაში ცხოვრობს. პროგრამისტი არ არის. ოც წელზე მეტია მღებავად მუშაობს, საღებავებს, ჭერებსა და კედლებს შორის. პირველი სიყვარული კი კომპიუტერი იყო. ცამეტი წლისამ ZX Spectrum-ზე დაიწყო პროგრამირება, მერე Commodore 64-ზე გადავიდა და ასემბლერიც ისწავლა, ენა, რომელიც მანქანასთან ყველაზე ახლოსაა. ცხოვრებამ სხვა გზით წაიყვანა. სამსახურში კომპიუტერს ხმარობდა, მაგრამ პროგრამებს აღარ წერდა. 2014 წელს იდეა დაწერა და Google Drive-ზე შეინახა. იმ დროს ფეისბუქით სარგებლობდა და დეველოპერების ერთ ჯგუფში მთელი ჩანაფიქრი საჯაროდ აღწერა. იკითხა, ხომ არ მოინდომებდა ვინმე მასთან ერთად აწყობას. დაინტერესება არავის გამოუჩენია. დარკომ ცხოვრება განაგრძო, იდეა კი თორმეტი წელი საქაღალდეში იდო. მერე ხელოვნური ინტელექტი მოვიდა. დარკომ გუგლის ჩატბოტ Gemini-სთან მიმოწერა დაიწყო და მიხვდა, რომ დრო დადგა. პირველი ცდა უჩვეულო იყო: ვებაპლიკაცია, რომელიც ჰაერში ადამიანის ყურისთვის გაუგონარ მაღალ ბგერებს გზავნიდა, მეორე ტელეფონი კი უსმენდა და კითხულობდა. იმუშავა, მაგრამ ცუდად, მხოლოდ მაშინ, როცა ორი ტელეფონი მაგიდაზე ერთმანეთის გვერდით იდო. Gemini-სთან საუბარში გაიგო, რომ ბლუთუზით დაკავშირება ჩვეული დადასტურების გარეშეც შეიძლება. სამუშაო ასე აეწყო. დარკო ნაბიჯ-ნაბიჯ აღწერდა, რა უნდა მომხდარიყო პირველივე გაშვებიდან. Gemini კოდს წერდა, დარკო კი მას Android Studio-ში, ანდროიდის აპლიკაციების ასაწყობ პროგრამაში, აკოპირებდა. პროექტის სირთულე მაშინ იგრძნო, როცა აპლიკაციის პარამეტრებში ათასნაირი ნებართვის ჩამატება დასჭირდა. მერე ტექნიკური კედელი გამოჩნდა. ტელეფონი გარშემო მყოფებს პატარა „განცხადებას“ უგზავნის, რომელშიც სულ 32 ბაიტი ეტევა, აპლიკაციის მონაცემებისთვის კი მხოლოდ 24 რჩება. კომპიუტერში ერთი ქართული ასო სამ ბაიტს იკავებს, ასე რომ, 24 ბაიტში სულ რვა ქართული ასო ეტევა: სიტყვა „ელექტრიკოსი“, რომლითაც ყველაფერი დაიწყო, იქ ვერც კი ჩაეტეოდა. როცა ორი ტელეფონი ერთმანეთს იცნობდა, პროფილები უნდა გაეცვალათ. ორი მოწყობილობის დროს ყველაფერი მუშაობდა. მესამე როგორც კი გამოჩნდებოდა, სისტემა ირეოდა. დარკომ გაცვლის სხვა გზა მოძებნა და მთელი მიდგომა შეცვალა. ყოველდღიური წვალება ცალკე იყო. შედეგი ხშირად სულ სხვა გამოდიოდა, ვიდრე წარმოედგინა. მაგალითად, Enter-ის დაჭერას კლავიატურა უნდა დაეხურა, ის კი ახალ ხაზს ხსნიდა. ამას კიდევ რამდენიმე საათი ახალ კოდთან ჭიდილი მოჰყვებოდა. ზოგჯერ ერთის გასწორება ისეთ რამეს აფუჭებდა, რაც უკვე მუშაობდა. დარკო აპლიკაციაზე რამდენიმე საათით და არარეგულარულად მუშაობდა. სამი თვის თავზე წინსვლა ასე აღწერა: ორი ნაბიჯი წინ, ერთი უკან. გარდატეხა მაშინ მოვიდა, როცა ხელოვნური ინტელექტი კიდევ უფრო დაწინაურდა და დარკომ Google Antigravity აღმოაჩინა, ხელსაწყო, სადაც კოდს ხელოვნური ინტელექტი პირდაპირ პროექტში წერს. ჩატიდან კოდის კოპირება და ჩასმა აღარ სჭირდებოდა. თვითონ ამბობს, რომ საქმე მხოლოდ მაშინ წავიდა კარგად. მისივე სიტყვით, ხელოვნური ინტელექტის გარეშე ამ აპლიკაციას ვერასდროს დაასრულებდა. მთელი ლოგიკა თავში ჰქონდა, მაგრამ ანდროიდის პროგრამირების ენის, Kotlin-ის, სწავლა რამდენიმე წლის წინ დაიწყო და დამოუკიდებლად მხოლოდ ძალიან მარტივ რამეს ახერხებდა, მაგალითად ეკრანზე ტექსტის გამოტანას. მისი დასკვნა ასეთია: თუ პროგრამის ლოგიკა გესმის და ნათლად ახსნა შეგიძლია, რა გინდა, ხელოვნური ინტელექტის დახმარებით წარმოუდგენლად რთული რამის აწყობაც შეიძლება. ყველაზე მძიმე მომენტი აპლიკაციის დასრულების მერე დადგა. დარკო არ მალავს, რომ დაიღალა. ამდენი შრომა ჩადო, მომხმარებლების რაოდენობა კი გულს უტეხს. ახალი ფუნქციების იდეები აქვს, მაგალითად პირდაპირი ზარები და ჯგუფური საუბარი, მაგრამ ყველაფერი გადადო, სანამ არსებულს ნამდვილ ხალხზე არ გამოცდის. ამისთვის კი მომხმარებელთა კრიტიკული მასა სჭირდება. აპლიკაცია, რომელიც ახლომახლო მყოფ ადამიანებს აკავშირებს, მაშინ ცოცხლდება, როცა ახლომახლო მისი სხვა მომხმარებელიც არის. მაშინ დარკომ ის გააკეთა, რაც თორმეტი წლის წინაც სცადა: დახმარება საჯაროდ ითხოვა. ამჯერად ხორვატიის ტექნოლოგიური პორტალის, Netokracija-ს, რედაქციას თვითონ მისწერა და სთხოვა, ტესტირების მსურველები მოეძებნათ. აგვისტოში პორტალმა მისი ისტორია დაბეჭდა და მკითხველს ბმული მისცა. ამჯერად მის თხოვნას გამოეხმაურნენ. ახლა EchoBlink გუგლის მაღაზიაში დარკო ბანოვიჩის სახელით დევს. უფასოა, შიგნით ფასიანი დამატებებით. ასზე მეტჯერ ჩამოტვირთეს, დაახლოებით იმდენმა ადამიანმა, რამდენიც ერთ გადაჭედილ ავტობუსში ეტევა. ბოლო განახლება 2026 წლის 4 ოქტომბერს გამოვიდა. აპლიკაციას არც ინტერნეტი სჭირდება, არც სერვერი, არც რეგისტრაცია: ტელეფონები ერთმანეთს პირდაპირ, ბლუთუზით, ასიოდე მეტრის რადიუსში ესაუბრებიან. საიტზე ახლა ციფრული ფლაერიც არის აღწერილი, რომელსაც კაფის პატრონი, რეპეტიტორი ან ტექნიკის ხელოსანი ასი მეტრის რადიუსში ყველას უფასოდ უგზავნის, და SOS-რადარიც იმ ადგილებისთვის, სადაც მობილური ქსელი არ არის: კონცერტზე, ფესტივალზე, მიწისქვეშა ავტოსადგომზე. ხორვატია თითქმის საქართველოს ოდენა ქვეყანაა, ოთხ მილიონზე ნაკლები მცხოვრებით. ჩვენთანაც ელექტრიკოსს ჩვეულებრივ ფეისბუქის ჯგუფში ან მეზობლის ნომრით ვეძებთ. დარკოს იდეა ერთ მარტივ რამეზეა: შეიძლება ის, ვისაც ეძებ, მეზობელ მაგიდასთან იჯდეს. 2014 წელს ფეისბუქის ჯგუფში მის თხოვნას არავინ გამოეხმაურა. 2026 წელს ის იდეა, რომელიც თორმეტი წელი Google Drive-ის საქაღალდეში იდო, ასზე მეტი ადამიანის ტელეფონშია, და 4 ოქტომბერს დარკომ მორიგი განახლება გამოუშვა. წყაროები 1. Netokracija — https://www.netokracija.com/soboslikar-ai-darko-banovic-echoblink-246298 2. Google Play, EchoBlink (დეველოპერი Darko Banović) — https://play.google.com/store/apps/details?id=app.echoblink 3. EchoBlink, საიტი — https://echoblink.app/
სხვა ამბავი გაქვს? ✍️ გახსენი ახალი თემა
დაძახება რეგისტრირებულ მომხმარებელს შეუძლია — პასუხს შენივე ბალანსიდან იხდი, ისე, როგორც ჩატში.
აქვე დაბრუნდები — დაწერილი ტექსტი ველში დაგხვდება.