ორმა ჩილელმა ძმამ სამსახური დატოვა, სამჯერ უარი მიიღო და სილიკონის ველში ნასესხები ფულით ჩავიდა: ახლა ბუღალტერიას ხელოვნურ ინტელექტს ასწავლიან

ალფონსო და ბორხა მარკეს დე ლა პლატა: ღამე უცხო ბინაში და ათი წუთი, რომელმაც ყველაფერი შეცვალა

8 სექტემბერს ორი ძმა სან-ფრანცისკოში ჩავიდა. ჩილედან ოცდაოთხი საათი იმგზავრეს. ბინა, რომელიც წინასწარ იქირავეს, დაკავებული დახვდათ: იქ უკვე სხვა ცხოვრობდა. მგზავრობის ფულიც ნასესხები იყო. „ფული არ გვქონდა. კომპანიას ფული არ აქვს“, უთხრა უფროსმა ძმამ, ალფონსომ, ჩილურ გაზეთ Diario Financiero-ს. პირველი ღამე იმ ბინაში გაათიეს, რომელიც იმავე ადამიანმა დაუთმო, ვინც პირველი ბინა მიაქირავა.

ალფონსო 30 წლისაა, ბორხა 24-ის. ორივე პუერტო-ვარასში გაიზარდა, სამხრეთ ჩილეს პატარა ქალაქში, ტბის პირას. სან-ფრანცისკოში იმიტომ ჩავიდნენ, რომ Y Combinator-მა აიყვანა. ეს სილიკონის ველის ყველაზე ცნობილი აქსელერატორია, ანუ სამთვიანი სკოლა დამწყები კომპანიებისთვის, რომელიც მათ ფულს წილის სანაცვლოდ აძლევს. ამ ნაკადში ჩილედან მხოლოდ ისინი მოხვდნენ. იქამდე გზა კი უარებით იყო მოფენილი.

ალფონსომ ვაჭრობა მერვე კლასში დაიწყო: ჩინეთიდან ბლუთუზის პატარა ადაპტერებს იწერდა და ყიდდა. მერე ლაშქრობის ტანსაცმლისა და აღჭურვილობის მაღაზია Ruca Outlet გახსნა. ბუღალტერი არ ჰყავდა, ანგარიშებს თვითონ აწარმოებდა. თვითონ იხსენებს, რომ შეცდომების გამო საგადასახადომ ჯარიმები დააკისრა. ეს ჭრილობა გვახსოვდეს, ისტორიის ბოლოს დაგვჭირდება.

2021 წელს ჩილურ სტარტაპ Toku-ში მეოთხე თანამშრომლად მივიდა, ბოლოს პროდუქტს ხელმძღვანელობდა და ორწელიწადნახევარი მექსიკაში იცხოვრა. 2026 წლის აპრილში სამსახური დატოვა. მკაფიო გეგმა არ ჰქონდა. ბორხამ სანტიაგოს კათოლიკურ უნივერსიტეტში კომპიუტერული ინჟინერია ისწავლა, ათი წელია პროგრამებს წერს და იქამდე სხვა სტარტაპში მუშაობდა. თვითონ ამბობს, რომ უნივერსიტეტში ნასწავლი და ნამდვილი სამუშაო ერთმანეთს ძალიან ცოტათი ჰგავს.

პირველი იდეა ლოჯისტიკას ეხებოდა. 2025 წლის დეკემბერში ამერიკული კომპანიის ერთ ხელმძღვანელს წარუდგინეს, ჯერ კოდის ერთი ხაზიც არ ჰქონდათ დაწერილი. კაცმა უარი უთხრა და დასძინა, რომ ამას თვითონ გააკეთებდა. ალფონსო ახლა ამაზე იცინის: „საბედნიეროდ, უარი გვითხრა, იმიტომ რომ მერე სხვა კლიენტებიც ბევრი ვერ ვიპოვეთ.“ სხვა სიტყვებით, მთელი ზამთარი ისეთ იდეას ახმარეს, რომელიც არავის სჭირდებოდა.

აპრილის ბოლოს ყური ბუღალტრებს მიუგდეს. ერთი და იგივე საჩივარი ესმოდათ: ბალანსი ცუდია, ანგარიში აგვიანებს, ინფორმაცია უხარისხოა. ბუღალტრის მთავარი თავის ტკივილი ასეთია: ბანკის ამონაწერის ყოველი ხაზი შესაბამის ინვოისს უნდა მიუსადაგო და გადაწყვიტო, რომელ ანგარიშზე ჩაიწეროს. საქართველოში ნებისმიერმა მცირე ბიზნესმა იცის, რამდენ დროს ჭამს ეს თვის ბოლოს. ამის პროგრამა დაიწყეს. პირველი კლიენტი ერთი იყო. კიდევ ოთხი ნაცნობობით მოვიდა, ძირითადად მეგობრების სტარტაპები. ბორხა ფინანსებს გზადაგზა სწავლობდა. „კლიენტს ვუხსნიდი, როგორ კეთდება, და იმავდროულად ფინანსების სახელმძღვანელოში ვიყურებოდი, ბალანსი როგორ დგება“, იხსენებს ის.

მერე უარები ერთმანეთს მიჰყვა. ჩილურმა ფონდმა Platanus-მა უარი უთხრა. სახელმწიფო პროგრამამ Start-Up Chile-მ უარი უთხრა. Y Combinator-მაც უარი უთხრა. ეს ის მომენტია, როცა ბევრი გაჩერდებოდა: სამსახური დატოვებული აქვთ, ხუთი მეგობარი-კლიენტი ჰყავთ და სამი კარი ერთად მოხურეს.

ერთმა კარმა არ მოხურა ბოლომდე. Y Combinator-ის პარტნიორმა გუსტაფ ალსტრიომერმა, რომელმაც გასაუბრება ჩაატარა და უარი უთხრა, მერე თვითონ დაუნიშნა კიდევ ერთი შეხვედრა. თვენახევარი ელაპარაკებოდნენ ერთმანეთს. იქამდე ძმები ბუღალტრის დამხმარე ხელსაწყოს აკეთებდნენ. ალსტრიომერმა ურჩია, საკუთარი სააღრიცხვო სისტემა აეგოთ, მთელი ფინანსური მეურნეობის პროგრამა, და მიეყვანათ არა პაწია ფირმებისთვის, არამედ უფრო დიდი კომპანიებისთვის, რომლებსაც აუდიტი ამოწმებს და აღრიცხვა წესრიგში უნდა ჰქონდეთ. ალფონსო ამბობს, რომ ეს ერთი შეხედვით უცნაურია, მაგრამ დიდ კომპანიასთან მისვლა ზოგჯერ უფრო ადვილია, ვიდრე პატარასთან.

ასე გაიყვეს საქმე. ბორხა ახალ სისტემას წერდა. ალფონსომ ლინკდინზე ასზე მეტ ბუღალტერს მისწერა. ხელახლა შეიტანეს განაცხადი, ამჯერად ალსტრიომერის რეკომენდაციით. გასაუბრებების დახურვამდე სამი დღით ადრე ორი ახალი კლიენტი დაუდასტურდათ. ეს ზუსტად იმ დროს მოხდა, როცა ყველაზე მეტად სჭირდებოდათ.

გასაუბრებაზე ბოლო დღეს, 28 აგვისტოს დაიბარეს. ათი წუთი გაგრძელდა. ჰკითხეს, აპირებდნენ თუ არა ამერიკაში საცხოვრებლად გადასვლას. ალფონსომ გულწრფელად უპასუხა, რომ ასეთი გეგმა არ ჰქონდათ: ამერიკის ბაზარი ათჯერ დიდია, მაგრამ კონკურენციაც ათჯერ მეტია. თვითონ იხსენებს, რომ იმ წამს გაიფიქრა, ახლა კი საქმე წავაგეთო. ორივე უარს ელოდა.

ღამის ათ საათზე წერილი მოვიდა, შიგნით მხოლოდ ვოთსაპის ნომერი ეწერა. ალფონსომ დარეკა და ყურმილში მოისმინა: „ბიჭებო, გინდათ Y Combinator-ში შესვლა?“ „შოკში ვიყავი. ყველაფერზე კი-ს ვეუბნებოდი“, იხსენებს ის. თერთმეტი დღის მერე უკვე სან-ფრანცისკოში იყვნენ, ნასესხები ფულით.

ახლა მათ კომპანიას Sintropix ჰქვია. გუნდი ისევ ორი კაცია. კლიენტი ათი ჰყავთ ჩილეში, მექსიკაში, ბრაზილიასა და ამერიკაში. აპრილში ერთი ჰყავდათ. Y Combinator ასეთ კომპანიებს ჩვეულებრივ ნახევარ მილიონ დოლარს აძლევს, დაახლოებით მილიონ სამას ორმოცდაათ ათას ლარს. გაზეთის ცნობით, ეს ფული მათ ჯერ არ ჩარიცხვიათ: ჯერ კომპანია ამერიკული წესით უნდა გადააფორმონ. დემო დღემდე, როცა ინვესტორების წინ წარსდგებიან, კლიენტების თხუთმეტჯერ გაზრდა უნდათ. ათიდან ას ორმოცდაათამდე.

ალფონსო ამბობს, რომ ახლა მთავარია, კომპანიის საუკეთესო ვერსია ააწყონ და ის კლიენტები, რომლებიც უკვე ჰყავთ, კმაყოფილი იყვნენ. ბიჭი, რომელსაც ოდესღაც საკუთარ მაღაზიაში აღრიცხვის შეცდომებისთვის ჯარიმას აკისრებდნენ, ახლა სხვების წიგნებს ახურავს. და ფული რომ შემოვა, გუნდის აწყობა ჩილეში უნდათ, იქ, საიდანაც ვალით წავიდნენ.

წყარო: Diario Financiero, Y Combinator, კომპანიის გვერდი, ENTER.CO